het Theater Festival
ma di wo do vr za zo
      31 01 02 03
04 05 06 07 08 09 10

“Croizé drappeert haar voorstelling als een warm deken rond het publiek. Zelden zie je dans zo bezield zijn.”

Juryrapport

“De halve wereldbevolking kan de nummers van Bowie uit het blote hoofd nazingen, maar door een rare magie is het alsof je hier pas voor het eerst de betekenis vat van de poëtische, soms nauwelijks te vatten, teksten van Bowie.”

De Morgen

EVOL

Claire Croizé

EVOL ontstond in stilte, op de woorden de Duitse 19de eeuwse dichter Rainer Maria Rilke. Pas later in het werkproces haalde Claire Croizé de muziek van David Bowie erbij. Vier dansers vertellen met hun lichaam de eerste elegie uit De elegieën van Rilke en beelden de personages uit. De suggestieve bewegingen krijgen een nieuwe betekenis op de tonen van Bowie’s muziek. Tegelijk geven de dansers bekende nummers als Life on Mars of Five Years op een eigenzinnige manier een nieuwe invulling.

De titel EVOL ontleent Claire Croizé aan het gelijknamige Sonic Youth-album. EVOL is net zo goed LOVE achterstevoren geschreven, én een afkorting van ‘evolutie’. Beide begrippen staan centraal in deze tedere creatie. Een geraffineerde, poëtische en genereuze dansvoorstelling.

Claire Croizé studeerde in 2000 af aan PARTS. Sindsdien zet ze indrukwekkende solo’s en zorgvuldig gechoreografeerde groepsstukken neer.

concept, choreographie Claire Croizé | creatie, dans Claire Godsmark, Youness Khoukhou, Emmi Väisänen, Jason Respilieux | lichtontwerp Jan Maertens | kostuumontwerp Anne Catherine Kunz | dramaturgie Etienne Guilloteau | productiie Action Scénique | coproductie kunstencentrum BUDA | met steun van wpZimmer, STUK, Kaaitheater, Vlaamse Overheid, VGC, Kunstencentrum BUDA (Kortrijk) tijdens de periode 2013-2016

Uit het juryrapport:

‘Genereus’ is een woord dat vaak wordt uitgemolken als het over dans gaat, meestal omdat men er niets beters over te zeggen heeft. EVOL van Claire Croizé is anders. Niet toevallig verhaspelt de titel het woord ‘liefde’. In deze geraffineerde, poëtische en gevoelsmatige dansvoorstelling brengt Croizé drie liefdes samen: die voor dichter Rainer Maria Rilke, die voor David Bowie en die voor haar vier excellente dansers.

Raamwerk onder de choreografie vormen Rilkes gedichtencyclus Elegieën van Duino, waarin de dichter zijn pen laat dansen over eenzaamheid, engelen, de mystieke schoonheid van de natuur, leven en dood, liefhebben en geliefd worden. De dansers vertolken zijn personages en schrijven met hun lichaam zijn verhaal, maar daar voel je op scène slechts nog doorleefde sporen van. Behalve wat sprookjesachtige en mythologische elementen in de kostuums heeft Croizé alle expliciete referenties zorgvuldig weer afgepeld. Wat overblijft, is een voorstelling die tegelijk abstract en open is. In de dans tekenen zich herkenbare contouren af – konijntjes, engelen die naar de hemel reiken, een vlucht vogels – maar dan neemt de choreografie het weer over: soms intiem en breekbaar, dan weer lyrisch en vol schitterende levenslust.

Croizé gebruikt Bowies muziek op dezelfde manier. Zo kort na zijn dood moet je al veel finesse aan de dag leggen om Ziggy Stardust niet sentimenteel te maken, maar daar slaagt Croizé feilloos in. Je voelt dat de choreografe het bewegingsmateriaal eerst in stilte liet repeteren, om pas daarna veelal oudere nummers van Bowie toe te voegen. Het zijn geen standaardversies, maar opnames met karakter, zoals de live-versie van ‘Life on Mars’ waarin Bowie zijn stem schel oprekt. Bowie verscherpt nu eens de emotie, dan weer werpen zijn donkere parabels een schaduw over de vitale schoonheid van de dansers, of komt de geest van Rilke plots tot leven in de parelende regen en in de kerkklokken waarmee ‘Please Mr. Gravedigger’ opent. Net als Rilke brengt Bowie een hele wereld van verhalen, metaforen en beelden binnen, waar je aandachtig naar kan luisteren.

De persoonlijkheid die Croizé zoekt in de nummers van Bowie, speurt ze ook op in haar dansers. Je ziet niet alleen vier toegewijde performers, maar vooral karakters met een heel eigen gevoeligheid en esthetiek, die Croizé voluit uitspeelt. Je weet haast niet waar eerst te kijken. Zeker op ‘Five years’ komen die individuele lijnen prachtig samen. De vier cirkelen rond elkaar op de scène, beschenen door Jan Maertens’ warme en surreële lichtontwerp, als door een gouden horizon. Elk op hun manier stappen ze: huppelend of tippelend, speels of vastberaden. Van wandelen gaat het naar kleine sprongetjes, tot ze uiteindelijk extatisch door de lucht zweven.

Hedendaagse dans en romantiek doen elkaar zelden goed, maar EVOL bewijst het tegendeel. Croizé drappeert haar voorstelling als een warm deken rond het publiek. Zelden zie je dans zo bezield zijn.

Kaaistudio’s
€18 (basis) / €14 (-25/65+) / €10 (-19)
genre:
duur: 72 min.