het Theater Festival

Online theater… pro of contra?

do 10 sep 2020

PRO: Sophie Vondung

Online theatre can open new opportunities 

I used to go to the theatre at least twice a month, so I quickly started to miss it when the theatres closed. Soon, they began to stream old plays on their websites. This came in handy. I did not want to miss the opportunity to watch theatre from home. Instead of my normal routine of going to the theatre early to have time to find my seat, this time, five minutes before the livestream started, I was still standing in my kitchen, reheating a plate of spaghetti. I wanted to eat them while watching as I do when I watch films.  

I refreshed the website, the video started, and I soon realised that this was going to be very different from my typical movie nights. An atmosphere of awe took hold of me. ‘It’s theatre! What are you doing here, munching spaghetti?’, I thought to myself. I put the plate away and concentrated on the performance. I fully immersed in the story. My eyes were locked to the stage and my jaw dropped in especially intense moments – typical symptoms indicating a great performance. Be it in real life or on screen, it didn’t make a difference for me.  

Since then, I’ve dived into many more forms of online theatre. I saw actors talking to their laptops, an online play in the format of a Zoom-conference. Others were still on stage together, two meters apart, talking into cameras. I talked to an actor desperate to interact with his colleagues again on stage. But also to one who was happy that his family could watch his performance even though they lived hours away because it was online. The new digital forms of theatre bring performances to broader audiences. Audiences that are normally intimidated by the posh theatre environment, can’t afford tickets, or are just too far away. 

I also attended an online theatre festival where plays were streamed and then discussed online. The participants were teenagers and children from youth theatre clubs. During the festival week, they explored various ways to perform, from live improvisation on Facebook through an Instagram video diary to screenings of pre-recorded plays on YouTube. And yes, all these forms are theatre. Because actors, directors, playwrights and other theatre makers are making them with passion and creativity. Their joy of playing and their great community spirit made the festival-feeling leap to everyone, even through the laptop screens. 

It made me realise that this new situation, as scary as it is, can also inspire us to think of new ways to bring our stories across. Of course the virtual version can’t replace real-life theatre. But it is an opportunity to explore unconventional forms that can enhance and improve the form of theatre that we’re used to. An opportunity which conservative theatre-makers have neglected for too long and which can enhance our theatre experience. 

Sophie Vondung

 

CONTRA: Katrijn Bekers

Online theater is geen theater

Ik sta aan de vooravond van een master Theater- en Filmwetenschap aan de Universiteit Antwerpen. Geen twijfel mogelijk: deze richting is me op het lijf geschreven. Maar toch aarzelde ik even toen ik op de inschrijfknop drukte in juli. Theaterwetenschap studeren in een jaar dat geteisterd wordt door corona? Zal ik voor vakken als Dramaturgie enkel online theater kunnen bestuderen? Bah. Spookbeelden duiken op in mijn hoofd: naar registraties van voorstellingen kijken op een schermpje, ter vervanging van een medium waarvan ik zo hou nét omdat het zo live, zo fysiek en zo non-digitaal is? Nee, dank je.

Theater is niet makkelijk te definiëren, maar als er drie onontbeerlijke kenmerken zijn die theater onderscheiden, dan zijn het (1) liveness en (2) lichamelijke aanwezigheid en (3) een tijdelijke gemeenschap die performer en publiek samen vormen. In online theater worden deze essentiële eigenschappen bruut van tafel geveegd, of worden ze op z’n minst gereduceerd tot flauwe schaduwen, schimmiger dan die in de grot van Plato. Waar gaat de lichamelijkheid, de nabijheid naartoe als je achter je laptop zit? De spanning die in de lucht hangt bij aanvang van een voorstelling en de ontlading na afloop? De sfeer, de ontmoeting, de ritualiteit? Als je theater alles ontneemt wat theater is, wat blijft er dan nog over? Een wannabe film die zelf geen film wil zijn? Wat is een medium dat zijn mediumspecifieke kenmerken verloochent?

Als een theatervoorstelling video incorporeert, word je je méér bewust van het feit dat de lichamen op de scène écht en vleselijk zijn, ademend, nabij. Door niet-live video in combinatie met theater komt de liveness van het live theatergebeuren harder binnen. Theater ontplooit zich als het ware zo nog meer als theater. Maar wanneer theater volledig gedomineerd wordt door video, dus wanneer het opgenomen is en online gezwierd wordt, worden we ons er nog meer bewust van dat theater net live hoort te zijn, en dat in die vorm niet is! Wie wil vrijwillig zo’n foltering ondergaan? Ik niet.

Mondmaskers, afstand en openlucht? YES! Online theater? Nee. Gelukkig heeft Het TheaterFestival de aftrap gegeven van een nieuw theaterseizoen dat – hout vasthouden –  live zal mogen doorgaan. Nu kan ik (min of meer) met een gerust hart beginnen aan wat belooft een enorm boeiend academie-/theaterjaar te worden.

Katrijn Bekers

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

For security, use of Google's reCAPTCHA service is required which is subject to the Google Privacy Policy and Terms of Use.

I agree to these terms.

Tags: , ,